Sa takie noce, kiedy swiat sie konczy.Swiat odchodzi i zostawia nas z rozszerzonymi zrenicami i bezradnie opuszcoznymi rekoma. Najpierw to jest swiadomosc koniecznosci nieodwolalnie matematycznej,swiadomosc,ze jutro nie bedzie juz swiata. A jaki jest w tej chwili,tylekroc i na nowo przeczuwanej, w tej chwili rosnacej w nas, dojrzewajacej, w samym koncu tej chwili? Wtedy gdy swiat jednoczesnie jest i nie jest, gdy jeszcze oddechem,ruchem staramy zatrzymac to, co bezpowrotne w nas mija?


Zmeczony..i juz tak od paru miesiecy.

Musi istnieć łączność między dorosłym a dorastającym, dorastającym i dzieckiem. Życie,które nie przestrzega tych połączeń i nie realizuje własnego rozwoju w całej rozciągłości, jest jak dom zbudowany od góry. I nieuchronnie musi skończyć na schizofrenicznym rozdwojeniu jaźni.

Właśnie. Umiesz tak ?

Idę po zaplutym chodniku.Zielone zielone zielone. " If I still got YOu to keep me warm". Puste przystanki zakrapiane mroźnymi pomrukami wiatru. "Warmer than warm".Marzną mi palce. Oby serce mi nie zamarzło. "Crawling back home again".W tą i spowrotem po oplutym chodniku.Pieprzona ortografia.W kółko. Pieprzone czerwone, jak ten czerwony samochód. "Is frozen in frost".W tą i spowrotem.On ma taki szalik jak Ty, ona nosi serce na dnie torebki jak ja.Szminka, portfel, szalik. "How can we ask for more?".Ja nie wsiadam. Puste przystanki.Latarnie rożswietlają najmniejszy zakątek miast."Żebym przynajmniej widziała gwiazdy".niedzwonniedzwonniedzwon. Troche mnie sprzed paru godzin wsiadło. Z biletem i zmarzniętym nosem. Ja też wróce. Ze zmarzniętym sercem. "I feel this cold.I never stay and never go".

trzeba założyć płaszcz. I iść.

a ja bardziej nie-wakacjowo czuć się nie mogę.

bah.